Ik ben een nieuwsgierig Aagje. En gelukkig mag dat in mijn vak. Sterker nog: als presentatrice en interviewer is nieuwsgierigheid zo ongeveer een eerste vereiste. De leukste gesprekken ontstaan namelijk niet doordat je braaf een lijstje vragen afwerkt, maar doordat je écht wilt weten wat iemand te vertellen heeft.

Na een interview zei een organisatie laatst tegen me: “Heel eerlijk, jij stelt echt de goede vragen zeg. Heel natuurlijk.”

Een mooier compliment kun je me bijna niet geven. Want dat natuurlijke zit voor mij juist in oprechte nieuwsgierigheid. Ik wil weten hoe iets zit, waarom iemand iets vindt en wat er achter een antwoord schuilgaat.

Als interviewer sta je eigenlijk tussen je gesprekspartner en de kijker in. De één kent het onderwerp misschien van haver tot gort, de ander helemaal niet. Aan mij de taak om precies die vragen te stellen die nodig zijn om het verhaal helder, interessant en menselijk te maken. Dus vraag ik door. En regelmatig komt juist daar het mooiste antwoord uit.

Tussen twee mannen in

Op straat werkt dat soms weer heel anders. Een gesprek gaat daar regelmatig zo:

“Hallo, mag ik u misschien wat vragen?”
“Nou, niet aan mij, je moet hem hebben!”
“Nee zeker niet, gewoon aan hem vragen hoor!”

Tja.

“Mag ik dan tussen jullie inzitten?”
“Ja hoor meissie, dat mag sowieso.”

En voor je het weet zit je tussen twee mannen in en heb je een ontzettend leuk gesprek. 

Dat doorschuiven van de vraag kom ik tijdens straatinterviews vaak tegen. Hem moet je hebben! Of: Zij weet daar veel meer vanaf. Bij deze mannen ontstond juist daardoor een leuke dynamiek. De één wist wat meer dan de ander. Geen ingestudeerde antwoorden of zwaar gesprek, maar laagdrempelig, gezellig én inhoudelijk. En ergens draaide toevallig ook nog een camera mee. ;)

Nieuwsgierigheid als werk

Dat vind ik misschien wel het leukste aan mijn vak. Ik ontmoet mensen die ik anders nooit zou spreken, mag vragen stellen die anderen misschien niet zo snel stellen en kan ingewikkelde onderwerpen begrijpelijk maken.

De ene keer midden op straat, de andere keer bij een klant aan de keukentafel. Interviewen, doorvragen, luisteren en af en toe een beetje geoorloofd nieuwsgierig Aagje spelen. Wat is het leuk dat ik dat mijn werk mag noemen.

Deze blog werd geschreven door Noor van der Weijden.