Ik ben een nieuwsgierig Aagje. En gelukkig mag dat in mijn vak. Sterker nog: als presentatrice en interviewer is nieuwsgierig zijn zo ongeveer een eerste vereiste. Want de leukste gesprekken ontstaan niet doordat je braaf een lijstje vragen afwerkt. Ze ontstaan doordat je écht wilt weten wat iemand te vertellen heeft.

Na een interview zei een organisatie laatst tegen me: “Heel eerlijk, jij stelt echt de goede vragen zeg. Heel natuurlijk.”

Een mooier compliment kun je me bijna niet geven. Want dat natuurlijke zit ’m voor mij juist in oprechte nieuwsgierigheid. Ik wíl weten hoe iets zit. Waarom iemand iets vindt. Wat er achter een antwoord schuilgaat. En soms vooral: wat iemand bedoelt met iets wat voor hem of haar heel vanzelfsprekend is.

Doorvragen tot iedereen het begrijpt. Dat is voor mij de kunst van een goed interview: niet alleen zorgen dat je gesprekspartner zijn verhaal kan vertellen, maar dat de persoon die ernaar kijkt of luistert het óók begrijpt. Als interviewer sta je eigenlijk tussen die twee mensen in. Je gesprekspartner kent het onderwerp misschien van haver tot gort. De kijker nog helemaal niet. Aan mij de taak om precies die vragen te stellen die nodig zijn om dat verhaal helder, interessant en menselijk te maken. Dus vraag ik door. Soms op iets kleins. Soms op iets waarvan ik denk: wacht even, leg dát nog eens uit. En regelmatig komt juist daar het mooiste antwoord uit. 

Tussen twee mannen in
Op straat werkt dat weer totaal anders. Een gemiddeld gesprek gaat daar regelmatig als volgt:

“Hallo, mag ik u misschien wat vragen?”

“Nou, niet aan mij, je moet hem hebben!”

“Nee zeker niet, gewoon aan hem vragen hoor!”

Tja.

“Mag ik dan tussen jullie inzitten?”

“Ja hoor meissie, dat mag sowieso.”

En voor je het weet zit je tussen twee mannen in en heb je een ontzettend leuk gesprek over duurzaamheid.

Dat doorschuiven van de vraag kom ik tijdens straatinterviews trouwens vaak tegen. Hem moet je hebben! Of: Zij weet daar veel meer vanaf. Dan begint het echte werk. Want als interviewer wil je voorkomen dat persoon één naar persoon twee wijst, persoon twee weer terugwijst en je uiteindelijk twee mensen hebt gesproken zonder één antwoord te krijgen. Bij deze mannen hoefde ik me daar gelukkig geen zorgen over te maken. De één wist wat meer van het onderwerp dan de ander en juist daardoor ontstond een leuke dynamiek. Geen ingestudeerde antwoorden, geen zwaar gesprek. Gewoon laagdrempelig, gezellig én inhoudelijk. En ergens draaide er toevallig ook nog een camera mee. ;)

Nieuwsgierigheid als werk
Dat vind ik misschien wel het allerleukste aan mijn vak. Ik mag mensen ontmoeten die ik anders nooit zou spreken. Ik mag vragen stellen die anderen misschien niet zo snel stellen. Ik mag ingewikkelde onderwerpen begrijpelijk maken en ervoor zorgen dat iemand zich comfortabel genoeg voelt om zijn of haar verhaal te vertellen. De ene keer midden op straat. De andere keer bij klanten aan de keukentafel. Interviewen, doorvragen, luisteren en af en toe een beetje geoorloofd nieuwsgierig Aagje spelen. Wat is het leuk dat ik dat mijn werk mag noemen.